Wlodzimierz Pawlak, Anatomia samolotu/ Airplane's Anatomy

Włodzimierz Pawlak

Urodzony 15 kwietnia 1957 w Korytowie k. Żyrardowa, mieszka w Korytowie i Warszawie.

W latach 1972-1978 uczył się w średniej szkole technicznej, jednocześnie rozwijając zainteresowania malarskie w ognisku plastycznym. Od 1979/80 uczestniczył w zajęciach pracowni Rajmunda Ziemskiego na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie jako wolny słuchacz. W latach 1980-1985 studiował w tejże pracowni, pozostając w niej do dyplomu. Od 1986 jest pedagogiem na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego macierzystej uczelni (do 2007 r.).

Jeszcze jako student w końcu 1982 został członkiem Gruppy. Był uczestnikiem niemal wszystkich jej wystaw i akcji, współredaktorem pisma “Oj dobrze już”, w którym zamieszczał wiersze, manifesty, teksty odczytów. Wspólnie z Gruppą uczestniczył w niezależnym ruchu artystycznym lat 80. W tym okresie dał się poznać jako artysta wrażliwy na uwikłania społeczne i polityczne czasu stanu wojennego. Komentował zastaną sytuację sięgając po niewyszukaną, trafiającą wprost metaforykę. Cykl obrazów dyplomowych Pawlaka nosi tytuł “Obrazy zamalowane” (1985), artysta miał bowiem zamiar (niezrealizowany) zamalować je w obecności komisji dyplomowej. Miało to być gestem zniszczenia, a zarazem solidarności z anonimowymi “malarzami” politycznych napisów na murach. W grupie obrazów z lat 1986-1987 stosował zabieg przesłaniania kompozycji maskującą ją warstwą farby, co było oryginalnym przeniesieniem i utrwaleniem w sztuce charakterystycznego motywu zamalowanych politycznych haseł na murach. Radykalnej zmiany formy dokonał w cyklu “Tablice dydaktyczne” (1987-1988). Płaszczyzny obrazów zapełniają graficzne siatki ideogramów, wykresów, map, znaków symbolizujących wiedzę i kulturę. Porównywano je do negatywu zarysowanej tablicy szkolnej. Bezpośrednio po tym cyklu następuje okres tworzenia jednorodnych formalnie i w przeciwieństwie do poprzednich niefiguratywnych Dzienników (od 1989 do dziś). Równolegle powstają serie kolaży pod tym samym tytułem, składanych z tubek zużytej farby, zestruganych ołówków, biletów, rachunków, pudełek po zapałkach, pocztówek itp. W początku lat 90. powstała też seria obrazów o bieli, rozszerzona następnie o inne kolory. W połowie 1991, w grupie obrazów związanych tematycznie z postacią Władysława Strzemińskiego artysta podjął dialog z historią sztuki polskiej, wybierając jej rozdział drastycznie uwikłany w politykę.

fr. tekstu autorstwa Maryli Sitkowskiej

Wystawy w Propagandzie:

Anatomia samolotu

Niebieski najpiękniejszy kolor świata

Oj, dobrze już! 

Małe jest Wielkie

Widmo

Między sezonami